Wonen in een dorp heeft charmes. Bijna iedereen kent bijna iedereen.
Diegenen die we niet kennen, houden zich verscholen achter de dijk, de struiken of de schuttingen, treden zelden op de voorgrond, vertonen zich zelden of nooit in het dorpshuis en zijn geen lid van een bestaande vereniging. Enkelen zijn de stad ontvlucht en willen rust, niet herkend of gekend worden door de andere inwoners. Niet lastig gevallen worden. Niet geconfronteerd worden met zaken die in het dorp zorgen voor enige reuring. Ze houden zich bewust wat afzijdig. Drukte ervaren ze waarschijnlijk al genoeg in hun werkomgeving buiten het dorp. Gelukkig is er ook een groep die mee wil bewegen met de dynamiek van dat mooie dorpje aan de Waal.
Meedenkers en meedoeners. Meedrinkers en meepraters. Koningsschutters en bierpulschuivers. Volleyballers en carnavalisten. Dammers en dram-mers. Toneelspelers en authentieken. Wandelaars en sporters. Eters en spelfanaten. Biljarters en barhangers. Gelukkig mag je zelf bepalen bij welke groep je wilt horen of hoort. Anderen plaatsen je ook zonder tegenzin wel in een groep.
Stickers zijn gratis. Als je het zelf niet weet? Vraag het aan je buren. Maar…….voel je thuis en welkom. Dorpsgenoten hebben elkaar nodig. Voor raad, een stuk gereedschap, een schouder of om zomaar tegenaan te lullen. Het dorp leeft als de inwoners leven in de brouwerij brengen. Vaak kost
dat niet eens zoveel tijd en moeite. Het levert wel wat op. Samen is meer dan twee keer alleen. Het maakt niet uit of jij je handen of je hersenen wat tijd laat besteden aan het vergroten van het dorpsgevoel voor iedereen. Gedwongen? Zeker niet. Dan werkt het nooit. De vrijheid is ons lief.
Laat mij doen wat ik doe en doe jij wat jij doet. Geniet van het dorpse leven. Ervaar daarnaast ook hoe je samen kunt genieten. Ingewikkeld? Nee, zeker niet. Soms is ff je hand opsteken al genoeg voor de ander. Simpel toch. Sommigen houden nu eenmaal van de dochter en anderen weer van de moeder. Met het grootste gemak zou je dochter ook door zoon kunnen vervangen en moeder door vader. Dolle boel in zo’n dorp. Een enkeling wil groots en meeslepend leven, laat hem/haar toch. Onder aan de streep zijn we allemaal hetzelfde. Af en toe onzeker en bang voor de tandarts. Twijfelend aan de steeds oplopende kosten van levensonderhoud. Zoekend naar de beste keuzes. Als we die tenminste hebben. We gaan ervoor. Vaak samen en soms alleen omdat dat niet anders kan. Kijk rustig rond. Neem de tijd om je rol, je plek te kiezen en je daarbij lekker en comfortabel te voelen. Dat zul je echt zelf moeten doen. Leef je eigen leven, zo nodig met elkaar.
Tenminste, ik zou het niet zonder die ander: de sporter, de wandelaar, de bierpulschuiver, de moeder, de dochter, de… , kunnen. En jij?
