We hebben elkaar weer een goed en gezond nieuwjaar gewenst. Dat is eigenlijk een automatisme. Vorig jaar deden we dat ook. En de jaren daarvoor. Maar zo vanzelfsprekend is dat niet. Terugkijkend op 2025 moeten we toch zien dat niet alles zo rooskleurig verliep. Op het persoonlijke vlak hebben dorpsgenoten dat ervaren. Er was hoop dat het anders zou verlopen. Op het zakelijke maar vooral op het vlak van gezondheid. Niemand krijgt daar garantie op. Je kunt slechts hopen dat ellende je bespaard blijft. Je neemt je voor om gezond te leven. Je bent gestopt met roken, je gaat meer bewegen. Je doet je best. Meer kun je niet doen. Geluk hebben lijkt een belangrijk item.
Onbegrijpelijk is het dan ook vaak dat er zoveel mensen zijn die pech lijken te hebben. Waarom? Als je ongezond leeft, ja, dan loop je een risico. Maar ik heb ze gekend die tot hun 96e zijn blijven roken. Mensen met relatief veel bloed in hun alcohol, al jaren lang. Ze lopen nog vrolijk rond. Helaas is er ook veel zorg en verdriet. Gezinnen waar ze het ziekenhuis van binnen en van buiten kennen en waar de diagnoses zorgwekkend en angstaanjagend zijn. Onbegrijpelijk na alle behandelingen. Niet te bevatten. Hoe en waarom? Er is nogal wat ellende in de wereld. Zeker ook verder bij ons vandaan. Ook ellende waarbij je wel kunt spreken van schuld die bij mensen ligt. Wat drijft ons toch? Wat gebeurt er in sommige hoofden? Onbegrijpelijk! Als je er met anderen over spreekt, lijkt iedereen zich te verbazen, zorgen te maken. Is dit onze vreedzame wereld? Wat kunnen we zelf? Hebben we invloed? Alleen in onze directe omgeving, denk ik.
Het dorpshuis zat bomvol tijdens de nieuwjaars-borrel. Goed om te zien. Mooi om kennis te kun-nen maken met nieuwe beheerders die straks enthousiast aan de gang gaan. Met elkaar aan de slag. Er iets moois van maken in het dorp. Elkaar ontmoeten en vooral: oog en oor hebben voor el-kaar. Geen mens kan zonder aandacht. Laten we dat elkaar geven. Er zijn voor elkaar.
Amen, zou mijn gereformeerde achterban zeggen. Excuus als je dit als een preek ervaart. Maar ik kon het toch niet laten. Toch wel begrijpelijk?
