Agge nou hardop léés dan kunde béter begriepe wat er stee. Als je hardop leest dan snap je beter wat er staat.
Van de wéék he’k een oavend op de kleinkiender gepas umda de ouwelui uut ginge. Niet dat er nog op-gepas mot worre want ze zitte toch mit de neus ien de véégtillefoon een spelleke te doén, mar ze zien nog net te klein um alleen thuus te zien.
De kleine djern (het jongste kleinkind) moes drek noa den éte (meteen na het eten) nog poenierije (pony-rijden) dus we ginge vroeg oan toafel en ut rijgrij (ruiterspullen) kloar legge. Want ze gooie de boel mar ien de hoek tot ze ut de vollegende keer nodig hebbe en dan zien ze alles kwiet (zijn ze alles kwijt).
We sproke af (spraken af) da ze ers ging umkleeje en veur den éte (voor het eten) eiges (zelf) de boel bij mekoar zoch, dan éte en noar de manege.
‘Wat eten we dan oma?’ Ja, husse mit de neus d’r tusse! (dat zul je wel zien).
Ze wees mit un viés gezich noar de top andievie die op ut oanrech lag. ‘Eten we dát?’
Ja, rauwe andieviestamp mit spekskes en appelemoes. Hartstikke lekker en gezond. ‘Nou, dat weet ik niet hoor oma!’ Ikke wel. Ge zul ut beléve. ‘En wat is het toetje?’ Da zeg ik nog nie.
Ik ha héél nie oan un toetje gedoch en ging medeen alles afzuuke (zoeken) noar iets wat doar veur deur kon goan (wat er op leek).
Fruit hoefde ik nie mee oan te komme want da moes al ien de broodtrommel mee noar schôl, en snoep hadde ze al zat gehad. Uuteindelek he’k un bietje (beetje) vla, bietje joggert, bietje ranja, bietje vla, bietje hagelslag ien een gloaske (glaasje) gedoan. Da zag d’r nog wel oardig uut.
En smakte (smaakt) de andieviestamp een bietje? ‘Jawel hoor!’ Ik heurde een ondertoon die d’r nie hele-moal bij klopte.
Ech woar??
‘Nee eigenlijk niet, maar dat moeten we altijd zeggen van mama…. maar het toetje was lekker!’ IvD