De zon breekt af en toe voorzichtig door. De temperatuur stijgt langzaam. Je ziet sommige mensen enigszins schuchter plaats nemen in hun tuin. De voortuin, om te genieten van het uitzicht, te kijken naar de voorbijgangers. Soms zijn het bekende dorpsgenoten die dagelijks hetzelfde rondje vol-brengen met een of twee wel of niet uit de kluiten gewassen viervoeters. Wel of niet gehoorzaam aan hun baasje. Soms ook behoorlijk tegen-draads. De armspieren van hun begeleider/begeleidster stevig testend. Anderen gaan, gekleed in hun splinternieuwe tuinoutfit met de nog maag-delijke handschoentjes, hun tuin in om de uitda-ging aan te gaan met het noodzakelijke snoeiwerk en het verderfelijk onaangekondigde onkruid.
Velen genieten van dat werk. Weer andere, wel of niet geboren Betuwenaren, stappen met frisse tegenzin hun buitenterritorium in. Het zal moeten, anders hebben we volgend jaar een nieuw Slijk-Ewijkse Bush. Dan is er nog een laatste groep, die zie je niet of nauwelijks. Zij verschansen zich achter de heggen en schuttingen. Willen duidelijk niet gespot worden. Zij genieten op hun eigen onnavolgbare wijze van de ontluikende wereld.
Ik help ook weleens in de tuin. Maar dan volgens het concept van een bevriende beroepstuinpro-fessor: “Pak de snoeischaar, met een motortje na-tuurlijk, of de bosmaaier en laat die laag over de grond scheren.” Kort kapsel is niet voor niets in de mode. “Dat komt wel weer op! Loopt echt wel weer uit! Anders koop je gewoon nieuwe!” Overi-gens wel een snoeimethode die mij na aan het hart ligt. Excuus voor allen die juist graag uren en dagen doorbrengen in hun heiligdom en met een op een nagelschaartje gelijkend instrument de plantjes één voor één zorgvuldig in model knippen. Maar, het ziet er na deze intensieve operatiedan ook weer fris en fruitig uit. De passanten prijzen de semi-tuinprofessionals met een woord of een gebaar. Dat is nog eens voldoening! Dat is voorjaar!
Niet voor iedereen is het voorjaar het mooiste seizoen. Sommigen zien er als een berg tegenop.
Raken bijna in de stress. Depressies liggen dan op de loer. Geen zin in wat er ook moge zijn. In ge-sprekken met wie dan ook. Geen behoefte aan geklets over welke aardse bezigheid en wat voor geklooi dan ook. Liever in zichzelf gekeerd. Ook al levert dat geen voelbare opluchting op. Geluk-kig zijn daar professionals die de juiste weg kunnen wijzen en in staat zijn voor velen weer de zon een beetje te laten schijnen. Met vrienden, buren en dorpsgenoten zijn er ook voldoende mogelijk-heden om een waterig zonnetje wat meer door te laten breken. Voor iedereen geldt eigenlijk dat bellen makkelijk is, maar dat een fysiek bezoekje meer wonderen verricht. Je bent toch weer meer buiten in deze tijd van het jaar. Profiteer daar maar van! Mijn tuincorvee zit er weer op. Maar ”Rund um Hause” wachten voldoende klussen om te voorkomen dat ik de tuinstoel ’s morgens al klaarzet. Maar misschien is dat ook maar beter.
Een keer in de week volleyballen en een keer een rondje gat/Loenen is niet het ultieme bewegingsprogramma voor een 50-plusser. Bewegen zul je, slapjanus. De geraniums zijn ook wandelend te spotten en daarbij… de eigenaardigheden van alle dorpsbewoners moeten toch ook op enig moment de revue passeren. Dat alleen in je tuinstoel memorerend zet geen zoden aan de dijk. Er is niets leukers dan bezig zijn met het dorp en haar bewoners. Als nagenoeg doorgewinterde analisten van het reilen en zeilen in een dorp bewegen wij ons onnavolgbaar maar absoluut niet geheimzinnig, eerder luidruchtig, door het dorp. Genietend van onze eigen commentaren.
