De tied van stamppot kum ter wer oan. Van wortelestamp mit hasjee of appelestamp mit deurrége spek krieg ik altied un lekker wérrum noajoarsgevuul.
Vandaag de dag kunde ut hele joar deur van die pekskes (pakjes) zúrrekôl kope mar vroeger mieke (maakten) ze da eiges. Witte kôl ien ut zout. Tegesworrig zegge ze fermenteren. Wij zeie ienmake. De fien gesneje kôlle ginge ien un grote ienmaakpot mit een haandvol zout d’r tussedeur. Teedoek d’r over en een bord mit een grote steen d’r op um ut oan te douwe. Tege de tied dat ut gegéte wier, kwame ze d’r pas achter of ut te zout was, te grof gesneje of dat ut noar kuulgres smiek umdat ut bedùrreve was. Nee, nie iedereen kon goed zúrrekôl ienmake. Ik ken minse die nog liever honger lije dan da ze zúrrekôl motte éte. Da kum van vroeger.
Tegesworrig kunde zommer en wienter alle soorte gruuntes en fruit kope. Van pruume ien december tot veur mien part wienterwortele ien mei.
Nou bin ik gin tetterkont mit éte, mar erdbééze onder de kersboom of boerrekôl onder de parasol, da klop nie. Ik it (eet) ut wel op ak (als ik) ut onder de neus zou kriege, mar ut smak tóch aanders.. IvD