Het is december, een maand vol verrassingen. Drukke tijden voor de middenstand. Althans, dat hopen ze natuurlijk. De feestdagen zorgen voor ruim voldoende extra beweging in ons doorgaans toch al hectische bestaan. De verkiezingen zijn achter de rug. De verkenner staat weer op het
NS-station en een nieuw duo, o nee, er is er nog maar één, probeert wat helderheid te krijgen in de absurdistische woordenwisselingen van de landelijke politici. Uitspraken komen ons inmiddels bekend voor en de repeteerknop lijkt onophoudelijk te worden ingedrukt. En hier, in de Betuwe, is geen sprake van een beginnende winterslaap. Sterker nog, er lijken bewoners net pas te ontwaken. Samen staan ze prominent op foto’s in de kranten. Zij is de nieuwe prinses-carnaval in Slijk-Ewijk en hij is haar eeuwig toegewijde adjudant. Nou ja, eeuwig. Tot nu toe in ieder geval. Vooralsnog achter de schermen van de voor- en achterdeur aan de Waaldijk maar nu ook in het openbaar. Hij heeft plechtig beloofd zijn stinkende best te doen. Vol verwachting… De doorgewinterde carnavalisten houden hem in de gaten!
Eerst komt nog de goedheiligman met zijn assistenten zorgen voor wat onrust in verschillende dorpen en steden. Ze arriveren per trein, boot, met de auto, te paard. Je weet het tegenwoordig nooit. Ik ben grootgebracht en voorgelicht met slechts een schimmel als middel van vervoer.
Weliswaar een schimmel die zeer behendig was. Zelfs over gladde daken. Als je dit leest, staan de Spaanse gasten hier al met de poten in de Be-tuwse klei. Zoekend naar de zorgvuldig samengestelde verlanglijsten van de kinderen die nog
wel, maar ook de kinderen die (bijna) niet meer geloven in de geheime uitstapjes die hun ouders de afgelopen weken maakten. Een stressvolle periode voor allen die op welke wijze en voor wie dan ook een verrassing willen of via loting moeten verzorgen. Ik heb wat afgeklungeld met stroop, pindakaas, ontbijtkoek, lijm, plakband, purschuim, oude kranten en nog veel meer goed bedoelde rommel. De voorpret was en is meestal nog leuker dan het uiteindelijke resultaat. Vooral het schrijven van suggestieve gedichten over gebeurtenissen uit het afgelopen jaar vond ik een prettige bezigheid. Een paar speldenprikken uitdelen. De ultieme gelegenheid. Je komt ze overigens wel overal tegen, die imitatiebisschoppen. In het dorp, de winkel, de school, het clubhuis en natuurlijk zie je af en toe een schim van hen behendig een achterdeur forceren. Geniet ervan nu het nog kan. Er zijn immers geruchten dat de kerstman een coup aan het voorbereiden is. Dan zou er weer een stukje cultuur met de noorderzon verdwijnen. Beter eerst even checken of die kerstman ook geen racistische elementen herbergt.
Laat het nog maar even zo. Vooral de kleinsten genieten immers nog mateloos van al die geheimzinnigheid en de spanning. Laten we ze dat niet afnemen. Wij leveren hen zelf die spanning immers ook om ervan te genieten. Brul nog maar een keer samen met hen al die overbekende liedjes. Maak er een leuk feestje van. En dan, snel door naar de kerstballen. Alhoewel, al weken geleden stapte ik nietsvermoedend een tuincentrum binnen. Toch een Sint/Kerstfusie?
