Toen ik nog op de légere schôl (basisschool) zat, begin joare zestig, was ik bang veur sinterkloas. Ik kwam d’r ok duk zuuneg vanaf mit die sjokeladeletter I. Soms kreeg ik wel es een S. Da was nog wel oardig van sinterkloas mar veur de res zat er ien mien schoén nooit wat ik op ut briefke had geschreve.
Nou kon ik nie bes schrieve dus ik dink da sinterkloas ut nie hed kunne léze of ik vroeg te veul, da wee’k nie, mar ik wit nog wel da mien bruur schàtse mit schoéne van hum kreeg en ikke een léésboek zonder ploatjes woar ik héél nie um gevroagd had. Want as ik érreges een hékel oan had, dan was ut oan léze, en al helemôl nie ien een boek zonder ploatjes.
Ik weet ok nog da mien bruur mien uutlei (uitlegde) hoe ut wezelek (in werkelijkheid) zat mit sinterkloas. Doarnoa he’k nog lang gedoch da’k overal mee veur de gek gehouwe wier. Nee, as ut mien oanging (wat mij betrof), dan kon sinterkloas de pot op…
Mar umda’k da allemoal nog wit (weet), mot ut ien de twieffeltied (twijfeltijd) gewis zien, toen ik een joar of ach, nege was.
Mit kerst von ik ut altied wel fijn. Echte kéérskes en zillevere balle ien de boom, de familie kwam en de hele dag deur zong oma sti-hi-le nach, heilige nach, Dááávids zoon, laaang verwach… Alleen ut erste koeplet want oma wies ut allemoal nie mer zo goed. Dan moeste wij van ma de herdertjes lage bij nachte goan zinge dan dee oma wel mee.
Tege oud-en-nij wiere d’r oliebolle, appelflappe en smoutappele gebakke. Hoas wel een kruiwage vol. De vette wallem plèkte tege de mure mar da heurde d’r bij.
Mit oudjoar hà mien bruur van die smerrige rutjes en vuurpijle. Doar was ik ok bang veur want die gave een rotknal en ge wies heel nie woar die dinger héér vloge. Ik was toch wel een schijtluis ak da zo noa goa. Mar afijn, ik bleef lekker binne en plekte graag ploatjes ien een kiekdeus (kijkdoos) mit de rooie en gruune deur-zichtige papierekes van de kersebonbons as ruutjes. En as ik dan deur ut gat keek, dan zag ik meer dan dat er ien een heel boek stee. Mien eige wereld, zonder geweld en geknal. IvD