Ut was wer een keer raak. Tot nou toe konde ze oardig mit metkoar overweg mar de loatste tied geet ut er soms óp kjel, heel bar!
De blage weure wer es oan ut sjenke bove. En veurda’k (voordat ik) kon goan kieke, kwam de kleine djern al stampend noar beneje. Ze ging mietereg ien een hoek zitte mit de érreme over mekoar en de snuut op onweer.
Binde kwoad? Vroeg ik nog mar es veur de zekerheid. ‘Ja!’ Wa is ter dan goande?’ ’Ella wil niet met mij spelen.’ ‘Och! En zei ze ok wurrum nie?’ ‘Nee! En ze wil nooit meer met mij spelen… ze zit weer in de pubertijd, bah!
De koffie schoot me ien ut verkeerde kéélgat en toen ik wer bij oajem was, wies ik niks béters te zegge as da’k da heel èrreg veur heur von en of ze nie eiges kon speule. Ze hebbe zoveul speulgoed da ze nie ins mer wete wa ze hebbe. ‘En witte wa? Wij kunne same ok wa doén.’
Da was goed en we ginge oan de géng mit gekleurd papier, een scheer (schaar) en liem (lijm). Toen ze wer een bietje bij stukke was, vroeg ik of ze wies (wist) wa pubertijd is. Ze wier (werd) medeen wer kwoad. ‘Ja natuurlijk weet ik dat! Dat is dat Ella nooit meer met mij wil spelen! IvD