We kijken ernaar uit. We zijn eraan toe. We hebben het verdiend. We hebben er zin in. We kunnen niet wachten. We hebben de plannen al klaar. We gaan!
Maak je geen zorgen. Het is niet allemaal waar. We moeten helemaal niets. Ze hebben gevraagd of we meegingen. Naar voor ons Verweggistan. Camper volladen zonder iets te vergeten. Aftanken. Familie inlichten over dag en tijd van vertrek. Buren vragen de tuin te sproeien. Kinderen vragen een oogje in het zeil te houden. Hopen dat er met de achterblijvers niets gebeurt. Kortom, hartstikke druk met voorbereidingen. De zenuwen gieren door het huis.
Als je dit leest, hebben we er al heel wat kilometers opzitten. Veilig, hoop ik. Sterker nog, als je dit leest, hebben we al een paar tussenstops gehad. Terwijl ik dit schrijf, hangen we onderuit na een fietstocht door de bergen in het noorden van Spanje. Toch stom dat je je zo moet inspannen terwijl je rust wilde. En…. het hele jaar krom liggen om een paar weken krom te kunnen liggen.
Wij zijn namelijk niet gewend om in een luxe hotel met alles erop en eraan te verblijven. We willen vrij zijn. Opstaan als we dat willen, ontbijten, lunchen en dineren als wij dat willen. Dus is de camper onze steun en toeverlaat. Dient als vervoer, chillen slaapplaats. Houdt je warm en droog en geeft bovenal vrijheid.
Maar, iedereen mag zelf bepalen hoe hij de vakantie inzet. Je kunt ook rustig thuis blijven. Eigenlijk hoef je ook niet zo ver weg, zegt mijn zuster dan. Nederland is toch mooi genoeg. Vroeger kwamen we het land niet uit. Een weekje aan zee bij kennissen in hun zomerhuisje of op de boerderij in de grup op strozakken slapen. Dat was in de zestiger jaren al heel wat. We hadden immers niet eens een eigen auto. Ja, ja, vroeger was alles………..
Wij proberen nog een paar weken onze Slijk- Ewijkse beslommeringen te laten voor wat ze zijn. Als we heimwee krijgen, zie je ons snel weer. Natuurlijk komen we terug. Wij zijn niet van: “Het roer om.” Toch verknocht aan ons ietwat opgewarmd kikkerlandje. We spreken de taal hier niet maar komen voor die paar weken met handen en voeten een heel eind. We rusten uit. En toch zijn we straks weer blij als we het dorp binnen rijden. Onder de boog door. Hoe tegenstrijdig ook, best wat vermoeid, denk ik. Stom eigenlijk. Je gaat voor de rust. Luiert wat af maar wilt ook wel wat zien en meemaken. Het eerste wat we zagen was de kathedraal van Reims. Prachtig. Indrukwekkend. Brengt je even tot inkeer. De foto van Leo XIV hing er al. Eigenlijk heb ik er niks mee, maar toch verbindt iets me met hem. Ik denk dat ik hem al eens ontmoet heb.
Zijn jullie al onderweg? Al weggeweest? Of ga je nog? Of ben je nog bezig met plannen maken? Geniet gewoon van alle fases in die vakantiestrijd. Laat je niet gek maken. Ga uitgerust op pad en vermaak je. Veel plezier en wanneer van toepassing: goede en veilige reis en behouden terugkeer!