Een nieuwe baan. Het is pas mijn eerste week. Ik heb de namen wel gehoord, maar nog zeker niet opgeslagen. En daar is dan dat personeelsfeestje. Bij binnenkomst nog meer nieuwe gezichten van collega’s van andere afdelingen. Het duizelt een beetje. Ontvangst met koffie en gebak. Ik zoek nog even naar de mensen die ik heb gezien in de sollicitatieprocedure. Een paar vriendelijke woorden en dan breekt het feest al los. Zoals zo vaak: groepsvorming. En daar sta ik dan. Hoezo, gezellig feest?
Je snel kunnen aanpassen is niet voor iedereen weggelegd. Je moet je toch een beetje op je gemak voelen. Dat doe je ook pas als je wat mensen kent die ook op die bewuste plek rondlopen. Die het klappen van de zweep kennen.
Voor ons begon zo de tijd in Slijk-Ewijk. Gelukkig waren en zijn we niet mensenschuw. We bewegen ons redelijk makkelijk in de meeste omgevingen. Totdat dorpsgenoten die we inmiddels beter hadden leren kennen, ons vroegen mee te gaan naar het carnaval. Dat overviel ons. Niet verwacht en zelfs nooit aan gedacht. Als twee van huis uit protestanten van boven de rivieren zich thuis beginnen te voelen in de Betuwe worden ze toch nog verrast door allereerst de uitnodiging. Dan maar het dorpshuis in. Pronkzittingen, de term zei ons niets. Maar, we moeten schoorvoetend toegeven dat het best gezellig was. Dat kwam vanzelfsprekend doordat we met de inmiddels vaste vriendengroep opeengepakt tussen de kleurig uitgedoste en hossende bezoekers stonden. En, zowaar verschenen er verschillende “artiesten” op het podium. Sommigen met en sommigen zonder gêne of plankenkoorts. Het gevolg van deze onderdompeling was wel dat ik een paar prinsen later en juist in een prinsessentijdperk zelfs plaats nam op het podium en Slijk-Inside vertolkte. Best grappig eigenlijk. En toch heeft het virus ons niet te pakken gekregen. Waarschijnlijk omdat de Veluwse opvoeding sterk is geïmplanteerd. Dat krijg je er op onze leeftijd niet meer uit. Vandaar ook dat het carnaval van 2026 geen zenuwen beroerde. Als ik dit schrijf, kom ik net terug van de optocht. Nog even gezwaaid naar prinses Anouk en adjudant Ronnie met hun hele gevolg. Wagens met schitterende creaties. Knap werk van de verenigingen! Leuk om te zien. Petje af. Daarna de kroeg in. Veel bekende dorps- en streekgenoten. Zeer uiteenlopend uitgedost. Luidkeels pratend, zingend en vooral genietend van het rijkelijk vloeiende gele vocht. Een echt dorpsfeest voor jong en oud. En toch….. na twee biertjes op de fiets naar huis. Carnaval vieren met je ziel onder de arm!
