Je zit op de bank en kijkt naar het nieuws. Hoe langer je kijkt, hoe vervelender het wordt. Zo lijkt het tenminste. Oorlog op nogal wat plekken.
Mensen op de vlucht. Steden plat gebombardeerd. Grote aantallen slachtoffers. Het veilige gevoel is steeds verder weg. Wanneer bereikt het ons? Onzekerheid slaat toe. Het was al onbegrijpelijk. Wie of wat is de oorzaak van al deze ellende? Kunnen we nog ontkomen of is het al te laat? Noodpakketten worden aangeraden. Hoe lang gaat dit nog duren? “Waar kan ik heen? Ik kan niet naar China…..” of “Totdat de bom valt”. Oude liedjes maar nog relevanter dan ooit.
80 jaar geleden. Ik ben van na de oorlog en wil dat graag blijven. De twijfel slaat echter toe. Hebben we nog tijd?
Ik realiseer me dat ik zelden heb nagedacht over hoeveel tijd ik nog heb en wat ik nog allemaal zou willen doen. Naïef misschien, maar het kwam niet bij me op. Totdat… je beeld verandert. In je vriendenkring gebeurt er iets. De schrik slaat je om het hart. Met loeiende sirenes naar het ziekenhuis. Onduidelijk of hij het redt. Angstige tijden.
Spanning en emotie overheersen. Geluk of engeltjes op je schouder. Hij komt er, wonder boven wonder, maar zeer gelukkig, goed uit. Zuchten van verlichting. Maar dan, weer iemand die je na aan het hart ligt. Dagen en weken tussen hoop en vrees. Hopen en bidden heb ik vroeger geleerd. Maar ik twijfel er steeds meer aan. Het bidden leidt niet tot verbetering of zelfs genezing. Het is een onomkeerbaar proces. Je probeert je nog te richten op die dingen die je nog graag zou willen meemaken. Met je kinderen en je dierbaren. De film van je leven is nog niet af maar je kijkt al terug naar de memorabele momenten. Wat was dat mooi! Wat hebben we toen en daar genoten. Schik gehad. Gelachen en gehuild. We houden elkaar vast. Ook in de moeilijke tijden. Die steun heb je nodig. Zelden of nooit kun je dat alleen. Gelukkig hoeft dat dan ook niet. Vaak weet je niet wat je moet zeggen. Met een brok in je keel sta je erbij. Kon ik maar wat doen. Maar de werkelijkheid ligt toch anders. Nee, de situatie veranderen kun je niet. Maar door er gewoon maar te zijn, ook al is het zwijgend, voelt het toch wel goed.
Veel woorden zijn ook gewoon te veel. Maar we zijn het zo gewend: praten, praten, praten. Verbloemen eigenlijk. Stil zijn is soms mooier, indrukwekkender zelfs. Voor de persoon waar alles om draait en ook voor de mensen er direct omheen. Eens en temeer blijkt dat het even elkaar vasthouden, een knuffel geven, zoveel meer met je doet. Muziek luisteren geeft ook steun. Er zijn zoveel mooie, treffende liedjes gemaakt. Met teksten die op deze momenten veelzeggend zijn. Verbondenheid in verdriet leidt ondanks alles tot verlichting. Dat hebben we nodig als mens. Je kunt bidden, een kaarsje aansteken, een kaartje sturen etc.
Niets is gek of vreemd. Je kiest je eigen manier van meeleven. Gelukkig dat dat kan. Hoeveel tijd je daarvoor hebt, weet niemand. Dat is vaak ook maar gelukkig. Je krijgt vooraf geen draaiboek van je leven. Je weet niet hoeveel tijd je krijgt.
Niet wanneer je reservetijd ingaat of afloopt. Dat mysterie zal blijven.
