Agge nou hardop léés dan kunde béter begriepe wat er stee. Als je hardop leest dan snap je beter wat er staat.
Ut is wer veurjoar. Van de wéék ha’k de bône (bonen) ien putjes (potjes) gedoan um veur te kieme. Dan kan’k ze hallef mei buute uutpote. Want de iesheilege (ijsheiligen) zurrege d’r veur dat ut dan nie mer gee vrieze.
Een poar dage loater ging ik woater geve mar da was nie nodig. Alle putjes lage ten onderste bove en de bône weure weg! Ik moes twee keer kieke um ut te geleuve. Én d’r zat inins een groot gat ien de hoek van de kas!
Da mot een rot (rat) gewis zien. Of een marter. Of een ulling (bunzing). Want die zitte doar achter ien een wildernis van brame. Da vien ik bès as ze doar mar blieve.
Nou snap ik wel dat die beeste ok motte éte, mar nie van mien bône. En ik doe nie mee oan Kom ien de Kas.
Ze zegge da’k een val mot zette en vergif voere, mar ik voer ers es ontmoedigingsbeleid. Durrum he’k dubbeltjesgoas ien de grond gegrave en de putjes mit zoad ien een bak oan iezerdroad opgehange.
En veur de zekerheid zal ik tot de ieshelege bidde: as de plèntjes drek buute stoan, loat dan asteblief de slekke un aandere kaant op goan aanders komme d’r gin bône oan. Ut zal mien es benije. IvD