De politie is meestal erg blij met achtergelaten sporen. Minder werk, minder stress en minder fouten en vooral minder tijd nodig. Voor onze hele maatschappij levert het winst op. Opluchting bij gedupeerden en bij slachtoffers natuurlijk.
Maar, helaas loopt het niet altijd op rolletjes. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Dus, blij- ven we altijd op zoek naar sporen. Sporen uit ons verleden. Weet je nog? Ken je haar nog? Weet jij nog een adres? Wanneer heb je hen voor het laatst gezien of gesproken? Een paar maanden geleden kreeg ik een mailtje van oud-leerlingen. Een reünie! Een klas uit 1975 in Wageningen. Ik ken er nog een paar bij naam en kom nog wel eens iemand tegen in de Betuwe. Sommigen hebben sporen achtergelaten: omdat ze opvielen qua gedrag of uiterlijk. Twee tweelingen bijvoorbeeld. Een druk kereltje waar ze nu het label ADHD op zouden plakken. Als je erover in gesprek gaat, komen er vaak wat sporen naar boven. Sporen leiden tot herinneringen, soms prettig, soms minder. Met plezier eraan terugdenken of snel vergeten. Als ik het al niet verdrongen had.
Een apart fenomeen is spoorzoeken. Als kind is het een spel, met pijlen op de weg of gekleurde strikjes aan bomen en struiken. Spannend. Vol- wassenen doen het in Kamp van Koningsbrug- gen. Als het ff kan, wil ik zomin mogelijk zoeken.
Waar we vroeger met de kaart op schoot zaten, heeft nu toch bijna iedereen navigatie? We hoe- ven geen broodkruimels meer te strooien om de weg terug te vinden. Hoewel, in Slijk-Ewijk zie ik toch nog wel restanten van Klein Duimpje. Zeker in de afgelopen weken: de bieten, de uien en de aardappelen zijn gerooid en de appels zijn geplukt en naar “huis” gebracht. Onbewust zijn er sporen achtergelaten. De ene keer wat meer dan de andere. In de scherpe bochten hier en daar wat uien. Op de weg wat klei en een stukgevallen suikerbiet. Een appel. Als ik de hond uitlaat, kan ik er zo eentje pakken. Dat doe ik ook. Aardappelen zie je niet zo vaak. Hoewel een spoortje van aardappelen leggen om de weg terug te vinden, is een unicum. De resultaten van die noeste ar- beid zien wij straks weer terug in de winkels.
Mooi toch, dat dat uit ons dorp komt! Voor de “kwekers/telers” was dit een heftige periode, maar wel een goede oogst dit jaar, begreep ik. Dan volgt voor hen nu een beetje rust. De herfst is begonnen en de wintertijd breekt aan. De verkiezingen zijn geweest. Een eventueel (!) nieuw kabinet mag de mouwen opstropen. Hun voorgangers hebben immers wel wat sporen nagelaten.
