Ik reis graag in Afrika op zoek naar wildlife, denk aan olifanten, nijlpaarden, leeuwen, wilde honden en een grote rijkdom aan vogels. Ik probeer tij- dens deze omzwervingen wat te filmen voor mijn YouTube-kanaal “Peter Klaver vertelt”.
Deze reis werd ik begeleid door een lokale Zambiaan George, die mij met zijn auto rondreed. Hij wilde graag aan ons zijn geboortedorp laten zien, waar zijn tante en neven nog steeds wonen in zeer schamele hutten. De waterput, die gedeeld wordt met je hele dorp, is het meest moderne onderdeel van de groep van zes hutjes. Onze begeleider vertelde over zijn lagere schooltijd en dagelijkse wandeling op blote voeten er naar toe.
De volgende stop was het bezoek aan het paleis van de Chief, een soort mengsel van een lokale edele, de burgemeester, het kadaster en lagere rechtbank voor familiezaken en kleine geschillen, De Chiefs gaan over de uitgifte van land voor commerciële doeleinden. Ze hebben een soort hofhouding met adviseurs, enkele ambtenaren en een administratiekantoor.
Ontvangst door de Chief gaat gepaard met aller- lei gebruiken, die voor ons westerlingen doen denken aan een bezoek aan het Koninklijke Huis in onze streken.
De Chief ontvangt gasten in zijn “paleis” uitsluitend na afspraak. Deze ontvangstruimte is een Afrikaanse ronde hut met een troon. De Chief zit op zijn hoge zetel op pootjes als we binnen- komen. Dan moet je als gast op de knieën, drie keer in je handen klappen en dan krijg je toe-
stemming om te gaan zitten. Er volgt een kort gesprek met wat vragen waar we vandaan komen en wat we komen doen in Zambia. Een deel van het gesprek vindt met onze gids plaats in de lokale taal, waar we weinig van begrijpen.
Daarna wordt er een bruine envelop afgegeven met een kleine bijdrage. Daarna worden we uitgenodigd om met de Chief op de foto te gaan. We nemen na een half uur afscheid “op de knieën” en hebben inderdaad het gevoel dat we bij een bijzonder persoon op bezoek zijn geweest.
We gaan daarna verder en weer op zoek naar bij- zondere dieren!