De wientersloap is uut en ut veurjoar is wer losgebarste al kan d’r mit de poase nog een koud wiendje wèje (waaien). Overal stoan minse op de kop ien de hof um boch (onkruid) te plukke en ut gres is ok awèr een poar keer gemèèjd.
Mit de poasdage kwam dan duk familie over uut ut noorde woar mien moéder vandoan kwam en mien voader moes dan een poar dage Grunnings oanheure woar tie gin touw oan vas kon knuppe. Mien moéder had de tied van heur léve en ze roatelde d’r op los mit heur bruurs en schônzusters.
Ik kreeg veur de poase een nije zondagse jurrek en kniekouse. En ik hoefde ok gin borsterok mer oan.
’t Wientergrij ging ien de motteballe al kon ut nog koud zien. Ut kon ok nog snèwe as de poase vroeg viel.
Tegesworrig is ut léve netuurlek heel aanders. De schônmaak en ut zondagse grij (nette kleding) bestoan nie mer en de jeugd wit al lang nie mer wat un borsterok is. De jongelui zien bezig mit smartfoons, taatoes en lange néégels (nagels). En ze kunne goed tege de kouwe wiend want ze lope wienter en zommer mit blote voete en goater ien de spiekerboks. Of is ut nie mer zo koud as vroeger? IvD