Ien november wier (werd) vroeger altied ut vet gemeste keuje geslacht. Ik weet nog dat ma d’r zowat de hele wéék mee zuut was um ut vleis en spek oan de kaant te wèrreke. Un deel van ut keuje ging ien ut zout en ien ut zuur, un deel ien de diepvries en van un deel míek (maakte) ze worst. De uuteinden van de met- worste wiere oan mekoar vas gemak mit een worstepinneke. Dan wier de wors opgehange en gedreugd ien de ‘donkere kast’ tege de schorsteen op de overloop.
Pa snee worstepinnekes uut een dorenstruuk (doornenstruik). De dorens van wilde pruume (sleedoorns) weure (waren) lang, ontiegelijk hard en schèrrep, prima worstepinnekes!
Vroeger, veur de ruilverkaveling, stonden ien ut veld overal dorenstruuke en knotwillege langs de weies (weilanden) en de sloten. De willegetekke (wilgentakken) weure veur allerhande gebruukshout en de doren- struuke gave schaduw veur ut vee. En worstepinnekes dus.
Trouwes, ik dink as d’r tegesworrig wer houtwalle zouwe worde oangeleid mit dichte hegge van wilde pruume en meidorens, dan kum d’r gin wollef mer ien de wei. Dankzij de worstepinnekes. IvD