Ons Dialect

De tied van stamppot kum ter wer oan. Van wortelestamp mit hasjee of appelestamp mit deurrége spek krieg ik altied un lekker wérrum noajoarsgevuul. Vandaag de dag kunde ut hele joar deur van die pekskes (pakjes) zúrrekôl kope mar vroeger mieke (maakten) ze da eiges. Witte kôl ien ut zout. Tegesworrig zegge ze fermenteren. Wij

Vroeger hadde de minse mit een eige hofsteitje gin klok nodig um te wete wat de tied (tijd) was. Ze wieste van eiges wanneer ut mellekestied was, voeiertied, koffietied, étestied of bedtied. En ’s zondags kerktied. En dat ut tied was um te zèje of mèje, tied um te hooie en errappels te rooie da

Vroeger, veur de ruilverkaveling van 1970, ston ut tusse Òsterout en Slik-Ewik vol kersebongerde. Kerse weure al van ouds ut visitekoartje van de Betuwe en doar was een hoop geld oan te verdiene. De kersetied was dan ok een hoop wérrek veur een hoop minse. Da begon al as de kerse een bietje ginge kleure.

Ut régende stijl noar beneje mar ik moes op de fiets um de kleinkiender uut schôl te hoale. De oudste wou bij heur vriendje speule oan ut aandere eind van Kuuk (Cuijk) en die kon ik tege de oavend wer ophoale. Mar da was mien krek allins, as ze mar schik hed. De kleindjern (jongste

De wientersloap is uut en ut veurjoar is wer losgebarste al kan d’r mit de poase nog een koud wiendje wèje (waaien). Overal stoan minse op de kop ien de hof um boch (onkruid) te plukke en ut gres is ok awèr een poar keer gemèèjd. Mit de poasdage kwam dan duk familie over uut

Agge (als je) néve de diek kiek dan kunde (kun je) duk un vogel zién die mit de kop noar beneje op d’n ei- geste plek ien de loch (lucht) blief fladdere. Nege van de tíen keer is ut dan een torevallek (torenvalk) die bid veur ut éte. Alleen hed ie de oge los (heeft

Tusse de Woal en de diek lope koeie en peerde die doar ut hele joar deur de boel een bietje kort houwe. Aanders groeit de hele polder dich mit willege en aander hoog opgoand gruun. Da motte we nie hebbe want bij hoog woater houwe bome de deurstroom van ut woater tege. En as ut

Ieder joar krieg ik de kaans um ut béter te doén as ut afgelope joar. En ieder joar zien de goeie veurnemes mit de poase alwer vergéte. Ik heb meneige dit joar drie dinger veurgenome: een bietje meer bewége en nie mer twee keer op- scheppe. Want ik wor zo stief as un hérrek (hark)

Vroeger was ut bij ons tuus ien dezember vaste regel dat er soaterdags gejaagd wier. Mit een man of vijf, zes ging pa een deel van de jag af en wij, mien bruur en ik, moeste dan mee um te drieve. Tusse de rije bome deur lope en mit een stok ien de slutskaante (slootkanten)

Ien november wier (werd) vroeger altied ut vet gemeste keuje geslacht. Ik weet nog dat ma d’r zowat de hele wéék mee zuut was um ut vleis en spek oan de kaant te wèrreke. Un deel van ut keuje ging ien ut zout en ien ut zuur, un deel ien de diepvries en van un