Ons Dialect

Vroeger zate de brievebusse vol kerskoarte en we stuurden d’r ok een vrach (vracht, heleboel) rond mar da is nie mer te betoale. Een epje is goeiekopper (een appje is goedkoper). We krege net veur de kerst wel een buukske (boekje) ien de bus van ut Rijk (de Rijksoverheid) da we rékening motte houwe mit […]

Toen ik nog op de légere schôl (basisschool) zat, begin joare zestig, was ik bang veur sinterkloas. Ik kwam d’r ok duk zuuneg vanaf mit die sjokeladeletter I. Soms kreeg ik wel es een S. Da was nog wel oardig van sinterkloas mar veur de res zat er ien mien schoén nooit wat ik op

Ut was wer een keer raak. Tot nou toe konde ze oardig mit metkoar overweg mar de loatste tied geet ut er soms óp kjel, heel bar! De blage weure wer es oan ut sjenke bove. En veurda’k (voordat ik) kon goan kieke, kwam de kleine djern al stampend noar beneje. Ze ging mietereg ien

De tied van stamppot kum ter wer oan. Van wortelestamp mit hasjee of appelestamp mit deurrége spek krieg ik altied un lekker wérrum noajoarsgevuul. Vandaag de dag kunde ut hele joar deur van die pekskes (pakjes) zúrrekôl kope mar vroeger mieke (maakten) ze da eiges. Witte kôl ien ut zout. Tegesworrig zegge ze fermenteren. Wij

Vroeger hadde de minse mit een eige hofsteitje gin klok nodig um te wete wat de tied (tijd) was. Ze wieste van eiges wanneer ut mellekestied was, voeiertied, koffietied, étestied of bedtied. En ’s zondags kerktied. En dat ut tied was um te zèje of mèje, tied um te hooie en errappels te rooie da

Vroeger, veur de ruilverkaveling van 1970, ston ut tusse Òsterout en Slik-Ewik vol kersebongerde. Kerse weure al van ouds ut visitekoartje van de Betuwe en doar was een hoop geld oan te verdiene. De kersetied was dan ok een hoop wérrek veur een hoop minse. Da begon al as de kerse een bietje ginge kleure.

Ut régende stijl noar beneje mar ik moes op de fiets um de kleinkiender uut schôl te hoale. De oudste wou bij heur vriendje speule oan ut aandere eind van Kuuk (Cuijk) en die kon ik tege de oavend wer ophoale. Mar da was mien krek allins, as ze mar schik hed. De kleindjern (jongste

De wientersloap is uut en ut veurjoar is wer losgebarste al kan d’r mit de poase nog een koud wiendje wèje (waaien). Overal stoan minse op de kop ien de hof um boch (onkruid) te plukke en ut gres is ok awèr een poar keer gemèèjd. Mit de poasdage kwam dan duk familie over uut

Agge (als je) néve de diek kiek dan kunde (kun je) duk un vogel zién die mit de kop noar beneje op d’n ei- geste plek ien de loch (lucht) blief fladdere. Nege van de tíen keer is ut dan een torevallek (torenvalk) die bid veur ut éte. Alleen hed ie de oge los (heeft

Tusse de Woal en de diek lope koeie en peerde die doar ut hele joar deur de boel een bietje kort houwe. Aanders groeit de hele polder dich mit willege en aander hoog opgoand gruun. Da motte we nie hebbe want bij hoog woater houwe bome de deurstroom van ut woater tege. En as ut